Զարուհու տեսագրությունն այդպես էլ հիշողություն մնաց
«Հյուրախաղերով Երևան էր ժամանել Զարուհի Դոլուխանյանը: Մեր ֆոնդերում չկար երգչուհու և ոչ մի կինոժապավեն կամ տեսաերիզ: Բնականաբար, պետք էր օգտվել նրա երևանյան այցից: Ասում էին, թե բավական քմահաճ անձնավորություն է ու մշտապես հրաժարվում է հեռուստատեսությամբ ելույթ ունենալուց: Գեղանկարիչ Խաչիկ Եսայանի մանկության ընկերուհին էր: Գտա նկարչին, խոստացավ անպայման օգնել: Չանցած մեկ օր` Խաչիկը զանգեց և ուրախ-ուրախ հայտնեց, որ գործը հաջողվել է, վաղը երեկոյան երգչուհուն ու նվագակցող դաշնակահարին կբերի ստուդիա,-պատմում է երաժշտական խմբագրության ռեժիսոր Մարկ Պետրոսյանը:-Սկսվեց տեսագրությունը: Փորձառու ռեժիսոր Մարտին Ավետիսյանը երգչուհուն նկարահանում էր նրբին ճաշակով, գրագետ հեռուստատեսային պլաններով: Այդ օրվա ծրագիրը Զարուհին երգեց մեկ շնչով` առանց կրկնօրինակների, ու ստացվեց հիանալի կամերային համերգ: Ավարտին երգչուհին ցանկություն հայտնեց դիտել տեսաժապավենը: Դեռ ժապավենի կեսը չդիտած` Դոլուխանյանը զայրացած վեր կացավ.
-Ոչ մի դեպքում եթեր չտաք, շատ վատն է, Խաչիկ,-դիմեց իր բարեկամ նկարչին,- խնդրում եմ` հետևես, որ տեսագրությունը ջնջեն, եթեր չտան, այլապես կդիմեմ ուր հարկն է: Մի՞թե խոշոր պլանով չես տեսնում դեմքիս կնճիռները:
Մենք լուռ էինք, չգիտեինք` ինչ ասել: Տեսնելով մեր մոլորված վիճակը` նա քիչ անց եզրափակեց.
-Ասում էի, չէ՞, հեռուստատեսություն չեմ սիրում, այստեղ խոշոր պլաններ կան, իսկ բեմից ոչինչ չի նկատվում, ես էլ վաղուց արդեն երիտասարդ չեմ:
Այդպես էլ մեր հանդիսատեսն այդ շքեղ կատարումները չտեսավ, ու ժապավենը ժամանակի փոշիներից քայքայվեց, դարձավ տեխնիկապես անօգտագործելի»:
