Հաղորդում պատրաստելիս նայեք նաև այլազգիների աչքերով

Հայաստան էր եկել Վիլյամ Սարոյանը: Առաջին անգամ 1976-ին էր, հետո` 1978թ.: Այցելեց նաև Հայաստանի պետական հեռուստատեսություն: Ուրախացավ, որ երկու ծրագիր ունենք, օրական` 13 ժամ եթեր. «Մի քանի հաղորդում նայել եմ, չեմ ասի` դուրս եկել է, թե ոչ, բայց մի խորհուրդ կտամ. հաղորդում պատրաստելիս նայեք ոչ միայն հայի, այլև այլազգիների աչքերով: Եթե մեր արվեստը չի հետաքրքրում ու հուզում ուրիշներին, ուրեմն վատ արվեստ է»: Նորք գալով` Սարոյանը երկար խոսում էր, հարմարվում անկատար տեխնիկայի քմայքներին և իրեն հատուկ պարզությամբ կիսում աշխատողների համեստ նախաճաշը: Միայն մի շքեղություն էր լինում. Ջուլիա Կաժոյանի աննման գաթան, որ հատուկ պատրաստվում էր այդ հանդիպման համար:
1978թ. նոյեմբերի 6-ը Սարոյանի վերջին այցի վերջին երեկոն էր: Հյուրանոցում էին նրա մերձավոր բարեկամները` Վահագն Դավթյանը, Հրանտ Մաթևոսյանը, Վարդգես Համազասպյանը և Զորի Բալայանը, երբ եկավ Ջուլիան: Սարոյանը շատ ուրախացավ, անմիջապես ննջարանից բերեց պայուսակը, բացեց և ցույց տվեց գաթայի փշուրները, որ պահել էր իր հետ Ֆրեզնո տանելու համար: Ջուլիան ասաց, որ նորն է բերել: Սարոյանն իր և Ջուլիայի լուսանկարի հետևում անգլերեն մակագրեց. «Քաղցրիկ ու գեղեցիկ Ջուլիետին` շնորհակալությամբ շատ համեղ գաթայի համար: Երջանկության մաղթանքով»: Վաղ առավոտյան Սարոյանին մինչև Օդեսա էր ուղեկցելու Զորի Բալայանը: Հրաժեշտի խոսքերի հետ նոր հանդիպում մաղթեցինք, բայց ճակատագիրն այլ բան էր կանխորոշել: