Գաղափարական ճնշումներ

«70-ականների վերջից Միության հանրապետությունները նկատելի ինքնուրույնություն ունեին: Ժամանակները փոխվել էին, ստալինիզմից անցել էինք,- պատմում է 1970-88թթ. Հայաստանի հեռուստառադիոպետկոմի նախագահ Ստեփան Պողոսյանը:-1988-ից` գորբաչովյան վերափոխումների տարիներին, թվում էր` ամեն ինչ ավելի ինքնուրույն պիտի ընթանար: Սակայն Հայաստանում տեղի ունեցող շարժումները` ղարաբաղյան դեպքերը, ազգային ինքնորոշման դրսևորումները, սկսեցին անհանգստության լուրջ առիթ դառնալ Մոսկվայի համար: Հեռուստատեսությունից իմ հեռացման պատճառն էլ հենց վերահսկողության հաստատման մի փորձ էր: Լուրեր էին տարածվել, թե ինձ պատրաստվում են հեռացնել պաշտոնից: Մի օր էլ Կենտկոմի նիստ էր, մեկը մոտեցավ ինձ, թե` հեռուստատեսության և ռադիոյի կոլեկտիվները պլակատներով եկել են Գերագույն խորհրդի նիստի մոտ, բողոքում են իմ հեռացման դեմ: Տարօրինակ էր, փաստորեն ես տեղյակ չէի, որ ինձ ազատել են, իսկ կոլեկտիվի մեջ արդեն նման խոսակցություններ էին տարածվել: Դրանից հետո իրավիճակն անընդհատ լարված էր, ինչ-որ սեպ էր խրվել իմ և կոլեկտիվի միջև: Ղեկավարությանը պարզապես մի առիթ էր պետք, որ շատ չուշացավ:
Ռուսաստանի լրագրողները եկել էին Հայաստան` ղարաբաղյան բախումների մասին ռեպորտաժներ պատրաստելու: Մի օր մեր աշխատողներից մեկը եկավ ինձ մոտ, թե` նայել եմ, շատ հետաքրքիր նյութեր են, ռուսները դրանք մոռացել են մեր ստուդիայում, եկեք մենք էլ եթեր տանք: Սկզբում վարանեցի, բայց համաձայնվեցի: Եթեր տվեցինք: Մեծ աղմուկ բարձրացավ: Մոսկվայից եկան գեներալներ, կուսակցականներ, հարցը քննարկվեց Կենտկոմի բյուրոյում:
Կարճ ժամանակ հետո Մոսկվայի Կենտկոմի բաժնի վարիչի տեղակալն ինձ հասկացրեց, թե ժամանակն է` թողնեմ հեռուստատեսությունը: Ստիպված հեռացա»: