<<1962-ին նոր էի վերադարձել բանակից եւ կարոտած քայլում էի Երեւանի փողոցներով: Հանդիպեցի նախկին հարեւանիս` Հրաչ Կարպովիչ Մելքոնյանին, որն աշխատում էր հեռուստատեսությունում:Իմանալով,որ դեռ աշխատանք չունեմ` հրավիրեց հեռուստատեսություն: Թեպետ միանգամայն անծանոթ ոլորտ էր, հաջորդ առավոտյան գնացի ռադիոկոմիտե>>: Այսպես եղավ հայկական հեռուստատեսության լավագույն օպերատորներից մեկի` Ալբերտ Հովսեփյանի մուտքը հեռուստատեսություն:
Նախ աշխատեց լուսավորողի հաստիքով: Վերջապես Կենտկոմից օպերատորի ասիստենտի երկու հաստիք հատկացրին, եւ 1968թ.վերջապես սկսեց աշխատել օպերատորի ասիստենտի հաստիքով: 70-ականներին դարձավ օպերատոր« որի բարձրագույն կարգն էլ հաստատվում էր Մոսկվայում:
<<Լավ եմ հիշում, այդ տարիներին նկարահանումներ էինք կատարում կենտրոնական հեռուստատեսության <<Ժամանակ>> լրատվական ծրագրի, մեր <<Համայնապատկերի>>, հետագայում` <<Լրաբերի>> համար>>,- պատմում է Ալբերտ Հովսեփյանը: <<Անմոռաց է հատկապես աշխատանքը Արտավազդ Փելեշյանի <<Մենք>>, Մարատ Վարժապետյանի` Մարտիրոս Սարյանին նվիրված ֆիլմերում: Հայաստան կատարած այցելությունների ժամանակ նկարահանել եմ Մարշալ Բաղրամյանին: Առիթ եմ ունեցել նկարելու մեր մյուս մեծերին:Գործընկերներիս հետ լարված ենք աշխատել նաեւ երկրաշարժի օրերին« ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ: Անընդհատ ուղղաթիռներով գնում էինք Գետաշեն, Շահումյան, Խոջալու, Լաչին: Օպերատորների աշխատանքը հատկապես կարեւորում էր Վազգեն Սարգսյանը: Հաճախ էր կրկնում. <<Օպերատորներին հերոսի կոչում պետք է տալ>>,- հիշում է Ալբերտ Հովսեփյանը:
