Նրան վիճակվեց կիսել առաջիններին բաժին ընկած թե' հրճվանքը, թե' դժվարությունը: Նա էր, որ թողած տուն-տեղ, քուն ու հանգիստ, հնարամտում էր, որ հայկական երկնագույն էկրանը գրավիչ եւ կենդանի դարձնի: Տիրոսիչն էր (այսպես էին նրան կոչում բոլորը) մեր առաջին հաղորդումների, առաջին թատերական եւ էկրանային ներկայացումների <<գյուտարար>> օպերատորը:
Գեորգի Տիրոսյանի քույրը` բանստեղծուհի, Կիրովականի թատրոնի վաստակավոր արտիստուհի Մարգո Տիրոսյանն իր հուշերում գրում է. <<Ժորան տուն էր բերում ինչ-որ խոշորացույց ապակիներ` տարբեր չափսերի ու հաստության: Ինչ-որ հարմարանքներ էր սարքում դրանց համար, հղկում էր, խարտոցում: Ժամերով փորձեր էր անում ինքնաքաշեն հարմարանքներով ու ապակիներով, ու երբ որեւէ արդյունքի էր հասնում, ոգեւորված ստուդիա էր տանում, օգտագործում հաղորդման ժամանակ: Հաղորդման մանրամասների ու տեխնիկայի մասին խոսում էր, ինչպես պոեզիայի մասին: Մինչեւ վերջ սիրահարված մնաց իր գործին>>:
Գեորգի Տիրոսյանը հասցրեց մասնակցել ընդամենը 28 հեռուստատեսային ներկայացման, սակայն դրանք դարձան մեր էկրանի այն հենքը, որի վրա պիտի շարունակեին հաջորդները: <<Ես եւ նա>>, <<Իրանի>>, <<Սեւիլյան սափրիչը>>, <<Մարդու ճակատագիրը>>, <<Բախչիսարայի շատրվանը>>, <<Լուսնի սոնատը>>, <<Կինը>> եւ շատ այլ ներկայացումներ, ֆիլմեր:
Նրա կարծիքին միշտ էլ սպասում էին: Կյանքի վերջին տարիներին, անկողնում գամված մշտապես հեռուստացույցի առաջ էր: Մի թերություն, վրիպակ նկատելիս` անմիջապես զանգում էր ստուդիա: Հաղորդման օպերատորին լսափողի մոտ կանչելով` բացատրում էր, թե տվյալ սխալն ինչից էր եւ ինչպես ուղղել այն:
