1990-ականների վերջին հասարակության պահանջները գնալով մեծանում էին, սակայն հնարավորությունները դեռեւս փոքր էին: Հեռուստատեսությունն աշխատում էր 1970-ականների տեխնիկայով, շենքային պայմանների վերանորոգման անհրաժեշտություն կար: Պրոֆեսիոնալների մի մասը տարիների ընթացքում լքել էր հեռուստատեսությունը, բուհերում չէին պատրաստվում համապատասխան մասնագետներ` սերնդափոխություն ապահովելու համար:
Լսարանին մատուցվող հեռուստանյութի 66 տոկոսն արտասահման-յան ծրագրեր էին: Նոր եւ հետաքրքիր հաղորդումներ պատրաստելը դառնում էր հրատապ հեռուստատեսային դաշտում հետզհետե զորացող մրցակցության պայմաններում:
Մյուս կողմից, այդ շրջանում կառավարության որոշմամբ պետական հեռուսատեսությունը վերածվեց փակ բաժնետիրական ընկերության, <<Նորքը>> եւ <<Երեւան>> ստուդիան նրանից բաժանվեցին, որի պատճառով առաջացան տեխնիկայի, տարածքների, հեռուստանյութերի, արխիվների եւ անձնակազմի մասնատման հարցեր:
Այնուամենայնիվ այդ շրջանում քննականորեն վերանայվեցին հեռուստահաղորդումների ծրագրերը, գովազդային դաշտում մտցվեց որոշակի կարգուկանոն, ինչի շնորհիվ արձանագրվեց հեռուստատեսության արտաբյուջետային եկամուտների ծավալների աճ: Նախաձեռնվեցին մասնակի նորոգման աշխատանքներ, հիմնվեց ռադիոհեռուստատեսային ծրագրերի <<TV-Ալիք>> շաբաթաթերթը:
