Արվեստագիտության դոկտոր Հենրիկ Հովհաննիսյանը հեռուստառադիո-հաղորդումների պետական կոմիտեի առաջին պետն էր, որ կոմունիստ չէր:
<<Իշխանությունը, ժամանակները փոխվում էին, մոտ էր անկախության օրը, ես էլ մտածեցի` իբրեւ քաղաքացի պարտավոր եմ օգտակար լինել մեր իշխանություններին>>: Պետական կոմիտե գալով մշակույթի ասպարեզից` Հենրիկ Հովհաննիսյանն այս աշխատանքն իբրեւ մշակութային էր դիտում: Սակայն ժամանակներն այնպիսին էին, որ իշխանությունները չէին ցանկանում հեռուստատեսությունն ու ռադիոն օգտագործել զուտ մշակութային արժեքներ տարածելու համար:
Խոչընդոտները բազմաթիվ էին` խորհրդային տարիների վերջին հատուկ կառուցվածքային խնդիրներ, էլեկտրաէներգիայի, վառելիքի, ֆինանսների բացակայություն: Սակայն հեռուստառադիոպետկոմը շարունակում էր աշխատել: 1990-ի ամանորյա գիշերը հայկական հեռուստատեսությունը հանդիսատեսին ներկայացրեց <<Ճամփոր-դություն դեպի 1991 թվականը>> 24 ժամանոց հեռուստամարաթոնը: Մեկ ամիս անց` փետրվարի 19-ին ծնվեց նոր հաղորդաշար` <<3-րդ ալիքը>>, որը նոր շունչ եւ թարմություն բերեց հեռուստաեթերին:
Հենրիկ Հովհաննիսյանը հեռուստառադիոպետկոմը ղեկավարեց ուղիղ 12 ամիս` 1990-ի սեպտեմբերից 1991-ի սեպտեմբեր: Այս ընթացքում նա հաճախ ստիպված էր լինում քաղաքական այս կամ այն որոշումն ընդունել` դեռեւս չիմանալով, թե ինչ է սպասվում երկրին: Այդուհանդերձ, Հայաստանը խորհրդային միակ երկիրն էր, ուր այս ընթացքում հեռուստատեսությունն ու ռադիոն ոչ մի օր չդադարեցրեցին իրենց հեռարձակումները: Հ. Հովհաննիսյանի գնահատմամբ` այն մի ընթացող գնացք էր, որ չէր կարելի կանգնեցնել, այլապես այլեւս չէր շարժվի:
