Պատանի հանդիսատեսի թատրոնում բեմադրելով Գերասկինայի <<Հասունության վկայական>> պիեսը` Կիմ Արզումանյանը ստանում է ռեժիսորի դիպլոմ եւ անմիջապես էլ աշխատանքի ընդունվում Գ. Սունդուկյանի անվան թատրոնում: Այստեղ նա աշխատում է հայ ռեժիսուրայի անվանի վարպետների` Ա. Գուլակյանի, Վ. Աճեմյանի հետ: Երիտասարդ ռեժիսորի առաջին ինքնուրույն աշխատանքները` Յա. Գալանի <<Սերը լուսաբացին>>, Հր. Մուրադյանի <<Խաչատուր Աբովյան>>, Ա. Մովզոնի <<Մի խուլ նրբանցքում>> պիեսները, նրան հաստատեցին թատրոնում:
1957-ից արդեն Հայկական հեռուստատեսությունում էր: Որոշ ընդմիջումներով երկար տարիներ Կիմ Արզումանյանը վարել է հեռուստատեսության գեղարվեստական, հետո` դրամատիկական խմբագրությունների գլխավոր ռեժիսորի պաշտոնը: Ի տարբերություն Մարինոսյանի, ով էկրանի իր որոնումը տանում էր կինեմատոգրաֆիա, Արզումանյանն իր որոնման մեջ գնում էր դեպի թատրոն: Նրա այդ մոտեցումն են հավաստում ինչպես Գեղամ Սարյանի <<Իրանին>>, այնպես էլ Վահան Թոթովենցի <<Արաբական բալլադը>>: <<Իրանի>> -ով նա ստեղծեց առաջին երաժշտական դրաման« որ հետո զարգացրեց <<Սայաթ-Նովա>>, <<Միջնորդ տեր պապան>> ներկայացումներում:
Մեկը մյուսր ետեւից Արզումանյանը բեմադրում է հեռուստա-ներկայացումներ, որոնք մեծ հաջողություն են ունենում: Նրա հեղինակած գործերից են Չեխովի <<Կինը>>, Չապեկի <<Սպիտակ հիվանդություն>>, Դյուրենմաթի <<Ֆիզիկոսները>>, <<Լուիջիի սիրտը>>, <<Բացեք ձեր աչքերը>>, Վիվիանիի <<Փողոցային վերջին շրջմոլիկը>>, Դե Ֆիլիպպոյի <<Սանիտայի քաղաքագլուխը>>...
1980-ին Կիմ Արզումանյանը հեռացավ էկրանից` իր փորձն ու ստեղծածը փոխանցելով նորերին` նրանց, ովքեր պետք է լրացնեին հայկական հեռուստատեսության պատմության հաջորդ էջերը:
