ՙԵս հեռուստատեսություն եկա 70-ականների սկզբին. այդ ժամանակվա հեռուստատեսությունում ես ուղղակի իմ տեղը չէի գտնում: Ամեն ինչ սահմանափակ էր, կաղապարված: Չէր թույլատրվում ցուցադրել եկեղեցու կադրեր, եթե այնտեղ երեւում է խաչը: Արգելքի տակ էր նույնիսկ երաժշտությունը: Ամբողջ աշխարհը ՙԲիթլզ՚ էր լսում, իսկ մենք կոմբայնավարների մասին երգեր էինք եթեր տալիս: Հեռուստատեությունը հիմա ավելի ազատ է, ավելի ժամանակի մեջ է՚,- ասում է Հանրային հեռուստատեսության ներկայիս գլխավոր ռեժիսորը:
Ռեժիսորներ, եւ հատկապեսª լավ ռեժիսորներ, միշտ էլ պետք են: Ի վերջո հեռուստատեսությունը ցուցադրական միջոց է: Սուրեն Ռշտունին այդ ռեժիսորներից է, անընդհատ նորը փնտրող ու ժամանակի շունչը չկորցնող:
ՙՀեռուստատեսությունում աշխատելուս տարիներին շատ հայտնի ու ականավոր մարդկանց հետ եմ առիթ ունեցել հանդիպելու ու շփվելու. Սարոյան, Ազնավուր... Երբ Ազնավուրն անկախությունից հետո առաջին անգամ եկավ Հայաստան, մենք հաղորդում պատրաստեցինք ու հարցազրույց կազմակերպեցինք: Նկարահանման ժամանակ անակնկալ մոտեցա ու դիպա նրա ձեռքին: Ազնավուրը զարմացավ, իսկ ես բացատրեցի, որ իմ երազանքն է եղել՚:
Սուրեն Ռշտունուն բաժին են ընկել այն տարիները, երբ երկիրը ճգնաժամի մեջ էր: Մարդիկ չունեին իրենց օրապահիկը, չունեին լույս...իսկ ինքը պետք է ներկայացներ լավը, ուրախը: Բայց ՙերբ բարդություններն անցնում են պատմության գիրկը, հիշվում է միայն լուսավորը: Հիշելու բան, բարեբախտաբար, ունենք՚:
