Վահագն Ղարիբյանը Գեորգի Տիրոսյանի հետ եղավ առաջին երկուսից մեկը, ով հեռուստատեսության աշխարհ մտավ գրեթե անտեղյակ դրանից, սակայն առավելագույնն անելու վճռականությամբ: Մեծ բարեխղճությունը եւ լրջությունը գործի հանդեպ, հարգալիր ու դյուրահաղորդ բնավորությունը նրան դարձրել էին մեկը, ում երկար տարիներ վստահվել է օպերատորների բավականին ստվար խմբի ղեկավարությունը:
Առաջիններին, որոնց թվում էր եւ Վահագնը, բաժին ընկավ ոչ միայն հայտնագործության խնդությունը, այլեւ ձախողման, վրիպումի դառնությունը: Բայց նրանցից ոչ մեկը չհուսալքվեց, քանզի այդ սերնդի կրծքի տակ բաբախում էր աննկուն մի սիրտ, արարիչ մի հոգի, որ նորընծա մշակույթին էր զինվորագրվել եւ գնալու էր մինչեւ վերջ:
Ղարիբյանի իրականացրած ներկայացումները թվարկելու համար ստիպված կլինենք հիշել հիմնադրման օրից` 57-ից մինչեւ 66թ. բոլոր բեմադրությունները եւ 66-ից հետո էլ` մեծ մասը, քանի որ օպերատորների նոր սերնդին դեռեւս չէր վստահվում ինքնուրույն բեմադրություն.նրանք բոլորն էլ իրենց առաջին քայլերն անում էին Վահագնի ղեկավարությամբ: Այնուամենայնիվ նշենք հաջողված ներկայացումներից մի քանիսը. <<Մարդու ճակատագիրը>>, <<Արեգնազան>>, <<Մենք հայերերն չենք գիտեր>>, <<12 զայրացած տղամարդիկ>>, <<Հրաժեշտ հունիսին>> եւ այլն:
