<<Վերջին նետում>> ֆիլմը, որ ստեղծեցինք իմ շատ սիրելի ընկեր, ռեժիսոր Վիլեն Զաքարյանի հետ<<ուշագրավ պատմություն ունի>>- պատմում է ֆիլմի օպերատոր Ստեփան Մարտիրոսյանը:
- Սցենարի հիմք դարձավ <<Սովետսկի սպորտ>> թերթում տպագրված բուլղարացի լրագրողի հոդվածը« որը պատմում էր ճիշտ մեր ֆիլմի բովանդակության համանման մի դեպքի մասին: Սցենարը գրեց Վիլենը: Ֆիլմի հերոսի դերակատարի ընտրության հարցում համարյա տատանում չեղավ: Լեւոն Թուխիկյանը կարծես ծնվել էր այդ հետաքրքիր ու բավականին բարդ կերպարը մարմնավորելու համար: Մնում էր նկարահանման վայրն ընտրելու հարցը, որ Հայաստանի պայմաններում համարյա անհնար էր: Անհրաժեշտ էր այնպիսի տեղանք. որի հեռուներում բլուր անգամ չերեւար: Ընտրեցինք Կրասնոդարը: Նախ, երկրամասում լայնարձակ տարածություն` ինչքան ուզես: Բացի այդ, այնտեղի Գորկու անվան դրամատիկ թատրոնի դերասաններից շատերն ապրել էին հիտլերյան օկուպացիայի ծանր օրերը եւ լավ էին պատկերացնում այդ ժամանակաշրջանը: Երեխային գտանք քաղաքային զբոսայգում եւ չսխալվեցինք: Նա հիանալի խաղաց իր դերը:
Սկսեցինք նկարահանումները: Ընտրված վայրը Կրասնոդարից բավական հեռու էր, բայց համարյա ամբողջ քաղաքը լցվում էր նկարահանման հրապարակ եւ հետեւում ֆիլմի ստեղծման ընթացքին: Արեւը պարզապես այրում էր: Շոգն այնքան անտանելի էր դառնում, որ գնդակ նետողներից ոմանք խնդրում էին ռեժիսորին, որ շուտ <<գնդակահարեն>> իրենց, փոքր-ինչ հանգստանան: Մենք էլ քրտինքի մեջ կորած էինք, ծարավ, ուժասպառ, բայց շարունակում էինք աշխատել: Դրվագներ էին լինում, որ ստիպված երկու, երեք դուբլ էինք անում: Մեր բախտից դերասանները, մանավանդ Լեւոն Թուխիկյանը, բավականին տոկուն մարդիկ դուրս եկան: Նրանցից եւ ոչ մեկը չլքեց նկարահանման հրապարակը: Բոլորին էլ գրավել էր հոգեբանական առումով բարդ, լարված ֆիլմը: Դեռ աշխատանքի ընթացքում զգում էինք, համոզված էինք, որ ֆիլմն անտարբեր չի թողնելու հանդիսատեսին:
