<<Բարեւ Ձեզ, հարգելի հեռուստադիտողներ, սկսում ենք մեր փորձնական հաղորդումները>>:
Այս տողերով էր հայ հեռուստադիտողին ողջունում առաջին հաղորդավար Նարա Շլեպչյանը:
- Շատ լավ հիշում եմ 1956-ի նոյեմբերի 29-ը: Բոլորս էինք հուզված ու միաժամանակ ոգեւորված: Եկավ եթերի ժամը, ես երեւացի էկրանում, բարեւեցի, շնորհավորեցի Հայաստանում հեռուստատեսային հաղորդումներ սկսելու առիթով եւ ներկայացրի այդ օրը ցուցադրվելիք ծրագիրը: Այսպես սկսվեց առաջին հեռուստատեսային օրը, որն արդեն շարունակվում է շուրջ կես դար:
Ինձ հաճախ են հարցնում` ինչու դուք, որտեղից եկաք: Այն ժամանակ ինստիտուտի վերջին կուրսի ուսանողուհի էի: Մտերիմներիցս մեկը` Կիմ Արզումանյանն առաջարկեց գնալ եւ դիտել խոսնակների մրցույթը, գուցեեւ` մասնակցել դրան: Բարձրացա Նորք, հեռուստատեսության առաջին շենքը: Այստեղ էին թատերական ինստիտուտն ավարտած դերասաններ: Նրանց տեսնելուն պես` մտածեցի, որ եթե կանգնեմ խցիկի առջեւ, խայտառակ կլինեմ: Հրավիրեցին ինձ: Նախ ներկայացրի մեր թատերական աշխարհի պատկառելի դեմքերից մեկին` Վաղարշ Վաղարշյանին, հետո հայտարարեցի համերգ Գոհար Գասպարյանի կատարմամբ, իսկ վերջում` գեղարվեստական կինոնկար, որի վերնագիրն այսօր չեմ հիշում: Ծրագիրը պետք է ներկայացվեր նաեւ ռուսերենով: Բարեւեցի եւ կարդացի Չուկովսկու <<Չոփ-չոփիկը>>: Բոլորովին չէի մտածում, որ հաղթող կճանաչվեմ:
Հաջորդ խնդիրն ավանդապահ հորս համոզելն էր: Հեռուստատեսության ղեկավարներից եկան մեր տուն եւ հորս մի կերպ համոզեցին, որ գոնե ժամանակավոր աշխատեմ: <<Ժամանակավոր>> աշխատեցի չորս տասնամյակ:
