ՙ1982-ի աշնան սկիզբն էր: Հեռուստատեսությունում սկսվել էին տարեմուտի <<Օգոնյոկի>> նախապատրաստական աշխատանքները>>,- պատմում է հեռուստատեսության երաժշտական խմբագիր Մարկ Պետրոսյանը:- Այդ օրերին Դիլիջանում հանգստանում էր Առնո Բաբաջանյանը: Մեկնեցի այնտեղ` ամանօրյա հաղորդման հետ կապված առաջարկությամբ: Սկզբում լսում էր մտացրիվ ու հետո հանկարծ ոգեւորվեց.
- Լսիր, ռաբիսի ոճով մի երգ եմ գրել, խոսքերն էլ եմ ես հորինել,- ասաց կոմպոզիտորն ու ավելացրեց,- բայց պետք է իմ ուզած կատարողը լինի, օրինակ` Արմեն Ջիգարխանյանը:
Առավոտյան վերադարձա Երեւան եւ իսկույն սկսեցի զանգահարել Մոսկվա` Արմեն Ջիգարխանյանին: Նա նրբորեն մերժեց առաջարկս: Ծանոթ հեռախոսավարուհու օգնությամբ մոսկովյան երկկողմանի խոսակցությունը դարձավ եռակողմ`Ջիգարխանյան-Բաբաջանյան եւ ես: Առնո Բաբաջանյանը երկար խնդրել-համոզելուց հետո զայրույթից մի լավ հայհոյեց Ջիգարխանյանին ու լսափողը շպրտեց:
Օրեր անց այդ նույն երգը ձայնագրեցինք դերասան Աշոտ Ղազարյանի կատարմամբ: Ցավոք, <<Օգոնյոկը>> ընդունող կենտկոմականները մերժեցին Առնո Բաբաջանյանի երգը` այն անվանելով <<հեղինակի ձեռագրին անվայել>>: Սիրելի կոմպոզիտորը, իմանալով եղելությունը, անչափ դառնացավ ու խորապես հիասթափվեց հեռուստատեսությունից: Մեր հեռախոսազանգերին այլեւս չէր պատասխանում ու չէր ցանկանում տեսնվել մեզ հետ:
