Կոմպոզիտորների միության դահլիճում շաբաթը մեկ անգամ ուղիղ եթեր էինք հաղորդում հայ կոմպոզիտորների գործերից: Այս համերգներից մեկը Լուսինե Զաքարյանի եւ նրա ամուսնու` Խորեն Պալյանի առաջարկով նվիրեցինք միջնադարյան շարականներին եւ տաղերին: Սովետական տարիներին արգելվում էին շարականների կատարումները, այն էլ հեռուստատեսությամբ: Գրաքննությունից խուսափելու համար համերգն անվանել էինք <<Հայկական ժողովրդական երգեր>>,- պատմում է հեռուստատեսության երաժշտական խմբագիր Մարկ Պետրոսյանը:
- Դահլիճը լեփ-լեցուն էր: Ներկա էին Պարույր Սեւակը, Սիլվա Կապուտիկյանը, գեղանկարիչներ Գրիգոր Խանջյանը եւ Հակոբ Հակոբյանը, անվանի շատ կոմպոզիտորներ: Համոզված էինք, որ շարականն ու տաղը մեր ժողովրդի գանձերն են, եւ չպետք է փակի տակ պահել դրանց:
Ու երգեց Լուսինեն: Մեկը մյուսին էին հաջորդում շարականն ու տաղը` բազմադարյան մեր մշակույթի ճշմարիտ վկաները: Լսարանը քարացել էր` չհամարձակվելով նույնիսկ ծափահարել: Ոգեւորված էին բոլորը. եւ դահլիճի ներկաները, եւ հազարավոր հեռուստադիտողներ: Հաջորդ օրերին քուն ու հանգիստ չունեինք. ոգեւորված էին շատերը, բայց ոչ մենք: Համերգից հետո ինձ գլխավոր խմբագրից տեղափոխեցին ավելի ցածր աշխատանքի` ասելով, թե կատարում եմ եկեղեցու պատվերը:
Այս լուրն իմանալուն պես Լուսինեն եկավ հեռուստատեսություն, հանդիպեց ղեկավարներին, բացատրեց ու երդվեց, թե մեղավորն ինքն է: Անչափ հուզված մոտեցավ ինձ, հազար անգամ ներողություն խնդրեց.
- Չէի կարծում, որ հետեւանքն այսքան վատ կլինի:
Նրան հանգստացրի` հուսադրելով` <<սառույցը կոտրվել է, եւ մենք պարտավոր ենք այդ բարձր արվեստը տարածել ամենուր>>:
