<<Երբ ստեղծվեց ստուդիան, մենք թվով շատ քիչ էինք: Երկու-երեք ռեժիսոր եւ նույնքան էլ խմբագիր: Բոլորս աշխատում էինք անել այն, ինչ կարող էինք: Ես սկսեցի հետաքրքրվել մանկական հաղորդումներով: Շուտով մանկականն առանձին խմբագրություն դարձավ` անջատվելով գեղարվեստականից: Մինչ այդ` հեռուստատեսության սկզբնավորման օրից մանկական շատ հաղորդումներ էին եթեր տրվել` սկսած ամանորյա հանդեսից, վերջացրած բեմադրություններով: Առաջին բեմադրությունը Շեւչենկոյի <<Երիտբանակն>> էր, որից սակայն մնացել է մի լուսանկար>>,- պատմում է մանկական խմբագրության առաջին ռեժիսոր Օլգա Մելիք-Վրթանեսյանը:
- Այնուհետեւ ստեղծվեց <<Գյուլնազ տատի հեքիաթները>> հաղորդաշարը, որը շատ շուտով դարձավ փոքրիկների ամենասիրելի հանդիպման վայրը: Գյուլնազ տատի դերը կատարում էր դերասանուհի Հայկուհի Գարագաշը: Նա ամեն երեկո հեքիաթներ էր պատմում իր թոռներ Հասմիկին եւ Սուրիկին: Հետաքրքիր եւ բավականին բարդ էր նրանց հետ աշխատելը: Փորձում էինք չսահմանափակվել միայն հեքիաթ պատմելով: Շատ հաճախ հեքիաթի ամենահետաքրքիր եւ լարված դրվագներում Հայկուհի-Գյուլնազ տատն ընդմիջում էր իր պատումը եւ զրույցի բռնվում թոռների հետ: Քննարկում էին, թե ինչպես կվարվեին հեքիաթի այս կամ այն հերոսի փոխարեն, ինչ վերջաբան կցանկանային, որ հեքիաթն ունենար: Սա պատահական չէր արվում: Քանի որ էկրանի առջեւ նստած երեխաները նույնպես ներգրավվում էին քննարկմանը` աշխատացնելով իրենց երեւակայությունը: Երեխաների համար սա պարզապես հեքիաթի ունկնդրում չէր, այլ մտածելու, պատկերացնելու, խաղալու նոր միջավայր:
