1990թ.-ին քաղաքական իշխանությունը փոխվեց, եւ վարչապետ Վազգեն Մանուկյանի որոշմամբ 90թ.-ի սեպտեմբերից առաջին անգամ հեռուստառադիոհաղորդումների պետական Կոմիտեի պետ նշանակվեց ոչ կոմունիստ` արվեստագիտության դոկտոր Հենրիկ Հովհաննիսյանը: Նա հեռուստատեսությունում սկսում է իրականացնել թե բովանդակային, եւ թե կառուցվածքային փոփոխություններ, որոնք պիտի համապատասխանեին ընթացիկ ժամանակներին. ղարաբաղյան ազգային-ազատագրական շարժում, ԽՍՀՄ-ի փլուզում, Անկախության հռչակում:
Հեռուստատեսությունը համեմատաբար ազատվում է գրաքննությունից, ազատ խոսքը հասնում է հասարակությանը: Եթերում հնչում էին կարծիքներ, գաղափարներ, որոնք կարող էին դուր չգալ իշխանություններին, սակայն այդ տարիներին քաղաքական նկատառումներով չփակվեց ոչ մի հաղորդում: Հեռուստատեսության միջոցով փորձ էր արվում իրականացնել ազգային քարոզչություն:
90-ականների սկզբին հեռուստատեսությանը բնորոշ է անընդհատ փոփոխությունների ենթարկվելու միտումը: Հասարակական-քաղաքական հաղորդումներին զուգահեռ ավելանում եւ նոր ձեւով էին ներկայանում ժամանցային հաղորդումները: Մեծ մասսայականություն էր վայելում <<Խճանկար>> ծրագիրը, որը 90թ.-ի վերջին օրը ներկայացրեց <<Ճամփորդություն դեպի 1991 թվականը>> 24 ժամանոց հեռուստամարաթոնը: Հաղորդման վարող Կարեն Քոչարյանն ուղիղ եթերով ժամը 24:00-ին թատերական հրապարակից շնորհավորեց հայ ժողովրդի Ամանորը: Մեկ ամիս անց` փետրվարի 19-ին ծնվեց նոր հաղորդաշար` <<3-րդ ալիքը>>, որը նոր շունչ եւ թարմություն բերեց հեռուստաեթերին:
