1988 թվականը մեր ժողովրդի համար ալեկոծությունների, ազգային ինքնորոշման եւ վերաարժեվորման տարի էր: Հայ ժողովուրդը ղարաբաղյան հարցի արդարացի լուծմանն էր սպասում: Լարված էր հասարակական-քաղաքական մթնոլորտը, եւ այս իրավիճակում հեռուստատեսությանն էր վստահված իրադրությունը ճիշտ հունով տանելու դժվարին պարտավորությունը:
Փոքր էկրանը դարձավ ավելի հրապարակային, հատկապես` մոսկովյան հեռուստատեսությամբ տրված Արցախյան իրադարձությունները ներկայացնող Հենրիկ Բորովիկի <<Դիրքորոշում>> հաղորդումից հետո: Հայ հեռուստալրագրողները սկսեցին լուսաբանել երեւանյան եւ արցախյան բոլոր իրադարձությունները: <<Լրաբերի>> թողարկումներում պարտադիր լուսաբանվում էր այն ամենը, ինչ կատարվում էր Հայաստանում եւ Լեռնային Ղարաբաղում: Ռեպորտաժներ են տրվում միտինգներից, ցույցերից: Եթեր են հեռարձակվում նյութեր, որոնք բացահայտում են Արցախյան հիմնախնդիրը տարբեր տեսանկյուններից: Սակայն իրադարձությունների լուսաբանման գագաթնակետը հունիսի 15-ին կայացած Հայաստանի Գերագույն խորհրդի նստաշրջանի աշխատանքների ուղիղ հեռարձակումն էր: Այս նույն ժամանակահատվածում ուղիղ հեռարձակումներ են տրվում նաեւ Լեռնային Ղարաբաղից, Ստեփանակերտից:
Հեռուստատեսության դերի բարձրացումը նպաստում է հեռուստալրագրողների մասնագիտական հմտությունների ուժեղացմանը: Հանրությունը եթերից ակնկալում է գրագետ եւ վերլուծական խոսք: 1988-ի ապրիլին Ռոբերտ Մավիսակալյանի ղեկավարությամբ ստեղծվում է ՙՆոր ալիք՚ գլխավոր խմբագրությունը, որտեղ միավորվում են <<15 օր>> տեղեկատվական-երաժշտական ծրագիրը, <<Մեր լեզուն, մեր խոսքը>>, <<Հայելի>>, <<Դեպքեր, դեմքեր, տարեթվեր>> հաղորդումները:
