1957թ.-ի փետրվարի 9-ին տեղի ունեցավ հայկական հեռուստաստուդիայի պաշտոնական բացումը, որով եւ սկիզբ դրվեց կանոնավոր հաղորդումներին: Դրանք եթեր էին տրվում շաբաթական չորս անգամ` երեքշաբթի, հինգշաբթի, շաբաթ եւ կիրակի, 2 ժամով: Կիրակի օրը հաղորդումները սկսվում էին ժամը 14-ին եւ շարունակվում 1-2 ժամ, ապա կարճատեւ դադարից հետո դրանք վերսկսվում էին ժամը 19-ից մինչեւ 21-ը: Գործում էր ընդամենը մեկ ստուդիա, 60քմ տարածքով: Տեխնիկական պայմանները խիստ աղքատիկ էին. երկու տեսախցիկ, 2-3 լուսարձակ: Աշխատակիցներն էլ ծանոթ չէին նոր արվեստի առանձնահատկություններին:
Առաջինները հեռուստատեսությունը պատկերացնում էին նախեւառաջ որպես մշակութային արժեքների հետ շփման միջոց: 57-ի փետրվարը հարուստ էր գեղարվեստական հաղորդումներով. <<Բեմի վրա է ժողովրդական դերասան Հրաչյա Ներսիսյանը>>, <<Պուշկինի պոեզիան>>, <<Մեկ դերասանի թատրոն. Սուրեն Քոչարյան>> եւ այլն:
Շուտով սկսվում են եթեր հեռարձակվել սեփական բեմադրություններ եւ կամ թատերական ներկայացումների հեռուստատեսային տարբերակներ: Բեմադրություններն իրականացվում էին ուղիղ եթերով, քանի որ դեռեւս չկար տեսագրության տեխնիկան: 57-ի փետրվարի 2-ին` դեռեւս փորձնական հաղորդումների ժամանակ, ստեղծվեց Պարոնյանի անվան կոմեդիայի թատրոնի <<Վենետիկյան երկվորյակներ>> ներկայացման հեռուստատեսային տարբերակը: Չապեկի <<Սպիտակ հիվանդություն>> ներկայացման հանդեպ հետաքրքրությունն այնքան մեծ եղավ, որ կազմակերպվեց դրա կենդանի կրկնությունը: Այս շրջանում հանդիսատեսին մատուցվեցին նաեւ Նար-Դոսի <<Ես եւ նա>>, Եղիշե Չարենցի <<Լենինն ու Ալին>>, Խանզադյանի <<Հովիվ Հասրաթը>>բեմադրությունները:
