Հայաստան էր եկել Վիլյամ Սարոյանը: Առաջին անգամ 76-ին էր, հետո 78թ.-ին: Այցելեց նաեւ Հայաստանի պետական հեռուստատեսություն: Ուրախացավ, որ երկու ծրագիր ունենք, օրական 13 ժամ եթեր: Ասաց` <<Մի քանի հաղորդում նայել եմ, չեմ ասի դուրս եկել է, թե ոչ, բայց մի խորհուրդ կտամ. հաղորդում պատրաստելիս նայեք ոչ միայն հայի աչքերով, նայեք նաեւ այլազգիների աչքերով: Եթե մեր արվեստը չի հետաքրքրում ու հուզում ուրիշներին« ուրեմն դա վատ արվեստ է:
Նորք գալով` երկար խոսում, հարմարվում էր անկատար տեխնիկայի քմայքներին եւ իրեն հատուկ անփույթ պարզությամբ կիսում աշխատողների համեստ նախաճաշը: Միայն մի շքեղություն էր լինում. Ջուլիա Կաժոյանի աննման գաթան էր, որ հատուկ պատրաստում էր այդ հանդիպման համար:
1978թ. նոյեմբերի 6. Սարոյանի վերջին այցի վերջին երեկոն: Հյուրանոցում էին նրա մերձավոր բարեկամները` Վահագն Դավթյանը,Հրանտ Մաթեւոսյանը, Վարդգես Համազասպյանը եւ Զորի Բալայանը, երբ եկավ Ջուլիան: Սարոյանը շատ ուրախացավ,անմիջապես ննջարանից բերեց պայուսակը, բացեց եւ ցույց տվեց գաթայի փշուրները, որ պահել էր իր հետ Ֆրեզնո տանելու համար: Ջուլիան ասաց, որ նորն է բերել: Սարոյանը իր եւ Ջուլիայի միասնական լուսանկարի ետեւում մակագրեց անգլերեն. << Քաղցրիկ ու գեղեցիկ Ջուլիետին` շնորհակալությամբ շատ համեղ գաթայի համար: Երջանկության մաղթանքով>>: Ուշ գիշեր էր,երբ բոլորը հրաժեշտ տվին. վաղ առավոտյան Սարոյանին մինչեւ Օդեսա էր ուղեկցելու Զորի Բալայանը: Հրաժեշտի խոսքերի հետ նաեւ նոր հանդիպման մաղթանք արին« բայց ճակատագիրն այլ բան էր նախասահմանել:
