<<70-ականների վերջից Միության հանրապետությունները նկատելի ինքնուրույնություն ունեին: Ժամանակներ փոխվել էին. ստալինիզմից անցել էինք>>,- պատմում է 1970-88թթ.-ին Հայաստանի հեռուստառադիոպետկոմի նախագահ Ստեփան Պողոսյանը:
- 88-ից, գորբաչովյան վերափոխումների տարիներին, թվում էր ամեն ինչ առավել ինքնուրույն պիտի ընթանար: Սակայն Հայաստանում տեղի ունեցող շարժումները` ղարաբաղյան դեպքերը, ազգային ինքնորոշման դրսեւորումները, սկսեցին լուրջ անհանգստության առիթ դառնալ Մոսկվայի համար: Հեռուստատեսությունից իմ հեռացման պատճառն էլ գուցե հենց հսկողության վերահաստատման մի փորձ էր: Լուրեր էին տարածվել, թե ինձ պատրաստվում են հեռացնել պաշտոնից: Մի օր էլ Կենտկոմի նիստ էր, մեկը մոտեցավ ինձ, թե` հեռուստատեսության եւ ռադիոյի կոլեկտիվները պլակատներով եկել են Գերագույն խորհրդի նիստի մոտ, բողոքում են իմ հեռացման դեմ: Ինձ համար տարօրինակ էր. փաստորեն ես տեղյակ չէի, որ ինձ ազատել են, իսկ կոլեկտիվի մեջ արդեն նման խոսակցություններ էին տարածվել: Դրանից հետո իրավիճակը անընդհատ լարված էր, ինչ-որ սեպ էր խրվել իմ եւ կոլեկտիվի միջեւ: Ղեկավարությանը պարզապես մի առիթ էր պետք, որը շատ չուշացավ:
Ռուսական լրագրողները եկել էին Հայաստան` ղարաբաղյան բախումների մասին ռեպորտաժներ պատրաստելու: Մեր աշխատողներից մեկը մի օր եկավ ինձ մոտ, թե` նայել եմ, շատ հետաքրքիր նյութեր են, ռուսները դրանք մոռացել են մեր ստուդիայում, եկեք մենք էլ եթեր տանք: Սկզբում վարանեցի, բայց համաձայնեցի: Եթեր տվեցինք... Վիթխարի աղմուկ բարձրացավ: Մոսկվայից եկան գեներալներ, կուսակցականներ, հարցը քննարկվեց Կենտկոմ բյուրոյում:
Կարճ ժամանակ հետո Մոսկվայի Կենտկոմի բաժնի վարիչի տեղակալն ինձ հասկացրեց, թե ժամանակն է` թողնեմ հեռուստատեսությունը: Ստիպված հեռացա:
