<<Բոլորս էլ հիշում ենք այդ ծանր ժամանակները, երբ կարծես ամեն ինչ խառնվել էր իրար. երկրաշարժ, ավերածություններ, անորոշություն, անտուն մարդիկ, որոնք անընդհատ որոնում էին իրենց հարազատներին>>,- պատմում է <<Որոնում>> կենտրոնի տնօրեն Գրիգոր Վահանյանը:
- Հենց այդ ժամանակ էլ բարեկամներին կամ հարազատներին կորցրած մարդկանց օգնելու համար ստեղծվեց մեր կենտրոնը: Մենք երկրաշարժի եւ նրա հետեւանքով տուժվածների մասին ինֆորմացիա պարունակող հսկայական տվյալների բանկ էինք ստեղծել, եւ օգտագործելով աշխարհի տարբեր ծայրերում իրար միացված համակարգիչները` երկրաշարժի պատճառով իրար կորցրած մարդկանց էինք որոնում, դրա համար էլ կենտրոնը կոչվում էր <<Որոնում>>: Դա արվում էր այդ ժամանակի համար մեր ունեցած տեխնոլոգիաների շատ հարուստ բազայի շնորհիվ, որը դեռ 1988թ.-ի վերջին մեզ համար ձեռք էր բերել հայկական Սփյուռքը:
Սկզբնական շրջանում մենք լարային կապով միացած էինք Տվյալների ավտոմատացված փոխանակման հայաստանյան կենտրոնի ստեղծած հայկական համակարգչային ցանցին, որն իր հերթին միացած էր ՏԱՓ-ի մոսկովյան կենտրոնին, բայց դա շատ թանկ էր: Հետագայում համաշխարհային ցանցերին միանալու համար կար նաեւ մեկ ուրիշ միջոց` ռադիոկապը, որի շնորհիվ մենք մեր համակարգիչներով կարողանում էինք առանց Մոսկվայի կողմից վերահսկման, միանգամից հարաբերվել աշխարհի տասնյակ երկրների գիտնականների հետ: Ճիշտ է` մեր գործունեությունը անհանգստացնում էր <<համապատասխան մարմիններին>>, բայց նրանք ոչինչ չէին կարող անել, որովհետեւ երկրաշարժի հետեւանքների վերացման գործում մեր կատարած աշխատանաքի դերը շատ մեծ էր:
Կենտրոնը շարունակեց գործել եւ զարգանալ նաեւ Հայասատանի անկախացումից հետո, երբ մենք սկսեցինք զբաղվել ղարաբաղյան պատերազմի համար ինֆորմացիա փոխանակելով: Այդ ժամանակ արդեն թվային կապ ապահովող տեխնիկայով էինք աշխատում, որը մի քանի անգամ հեշտացնում եւ արագացնում էր ցանցի գործունեությունը: 1996թ.-ին կենտրոնը դադարեցրեց իր գործունեությունը:
