<<Էրեբունի-Երեւան 2750-ի հոբելյանական օրերն էին: Պատրաստվում էինք մեկնել Մոսկվա: կենտրոնական հեռուստատեսությամբ եթեր հեռարձակվող համերգը երկմասանի էր լինելու` դասական եւ ժողովրդական>>,- պատմում է հաղորդման կազմակերպիչ եւ հեղինակ Մարկ Պետրոսյանը:
- Առաջին մասում ելույթ էին ունենալու Կոմիտասի անվան Լարային քառյակը, Գոհար Գասպարյանը, Առնո Բաբաջանյանը եւ այլոք: Ժողովրդականում` ժողգործիքների անսամբլը, Ռուբեն Մաթեւոսյանը, Սողոմոն Սեյրանյանը, Վաչե Հովսեփյանը: Դեռ Երեւանում մի երկու անգամ Վաչեն անհանգստացած հարցրեց. <<Ինչ պետք է նվագեմ, ռուսն ու եվրոպացին չեն հասկանա դուդուկի լեզուն>>: Ես թե` <<նվագելու ես մեկ գործ, դուդուկը պետք է ցույց տանք աշխարհին>>:
Հաղորդումից 2 ժամ առաջ Օստանկինոյում էինք: Լուռ էինք, հուզված. հայկական մշակույթը ներկայացնելու էինք ամբողջ Խորհրդային Միությունում եւ Արեւելյան Եվրոպայում: Հերթը Վաչեինն էր: Նայում եմ նրան, գունատ է, մատները դողդողում են: Ակնթարթ անց նա վստահ քայլքով գնաց դեպի տաղավարի մեջտեղը, գլուխ տվեց եւ սկսեց <<Հովերն ընկան>>-ը: Աչքերը փակ էին, նվագում էր փոքրիկ մարմնում թաքնված ներքին էներգիայով, հուզական մղումներով: Կյանքում այդպիսի կայծկլտում հավանաբար մեկ անգամ է լինում: Ետնաբեմում կանգնածներս ապշահար էինք:
Վաչեն դուրս եկավ քրտինքի մեջ թաթախված, իրողությունից, շրջապատի անցուդարձից վերացած: Գրկախառնվեցինք...նա դողում էր, անկարող էր որեւէ բան ասել: Աթոռ բերեցին: Նստեց ու երկար նայում էր մի կետի:
