Մարդկանց համար նորույթ էր ու զարմանալի մի բան: Շատերը նույնիսկ չէին կարողանում աշխատացնել իրենց նոր, թանկարժեք իրը` հեռուստացույցը:
1956թ.-ի աշունն էր: Հեռուստակայանը դեռեւս լավ չէր աշխատում, մարդիկ բողոքում էին, որ հեռուստացույցները փչանում են վատ աշխատանքից: Որոշվեց փոքրիկ էկրանից բոլորի համար բացատրել հեռուստացույցի կարգավորման ձեւերը: Հաղորդումը պետք է վարեր գլխավոր ինժեները, բացատրեր` ինչպես կարգավորել հեռուստացույցը: Սակայն նա ռուսախոս էր: Այդ խնդիրը որոշվեց լուծել թարգմանությամբ: Գրվեց սցենարը: Տեքստը պիտի կարդացվեր ռուսերեն, այնուհետեւ` խոսքը կթարգմանվեր հայերեն: Թարգմանությունը կարդալու էր դերասան Իշխան Ղարիբյանը: Նա նոր էր եկել Պարսկաստանից եւ ռուսերեն ընդհանրապես չգիտեր: Չնայած տեխնիկական տեքստ էր, բայց Ղարիբյանն այն ծայրից-ծայր անգիր էր արել:
Եկավ եթերի օրը: Իշխան Ղարիբյանն այնքան էր հուզվել, որ չէր կարողանում ոչ կարդալ, ոչ էլ անգիր ասել տեքստը: Իսկ ինժեներն էլ, քանի որ չէր հասկանում հայերեն, չգիտեր` ինչ ցույց տալ: Սկսվեց հետաքրքիր տեսարան. հաղորդավարը խոսում էր ինչ հիշում էր, գլխավոր ինժեներն էլ, որ ընդհանրապես հայերեն չէր հասկանում, զարմացական հայացքով կանգնել էր: Հաղորդման կեսից ինժեներն ընդհատեց Իշխանին` թողեք ես կբացատրեմ, եւ սկսեց ռուսերեն բացատրել: Հաղորդումը ռուսերեն եթեր գնաց:
Հաջորդ օրը մարդիկ զանգում էին հեռուստատեսություն եւ հումորով ասում, թե շատ լավ կարողացան կարգավորել իրենց հեռուստացույցները:
