<<Առաջին եւ հիշարժան ներկայացումներից մեկը <<Մարդու ճակատագիրն էր>>: Անիրագործելի, անիրականանալի էր թվում>>,- պատմում է հայկական հեռուստատեսության առաջին նկարիչներից Շահեն Հակոբյանը:
- Տեսագրությունն այն ժամանակ դեռ չկար: Խնդիրը բարդ էր` բնության տեսարաններ, ընդարձակ հրապարակներ, շարժվող գնացք եւ այլն: Եվ այդ ամենը պիտի տեղավորեինք 60 քմ տարածքում: Հենց սկզբից պարզ դարձավ, որ եղած պայմաններում միակ հնարավոր միջոցը նկարչությունն էր: 27 տարբեր դրվագների ձեւավորումները նկարված էին առանձին ստվարաթղթերի վրա եւ օրացույցի թերթիկների պես կախված էին առաստաղից: Ներկայացումն ընթանում էր առանց ընդհատումների, որն առավել դժվարացնում էր գործը: Հենց ներկայացման ժամանակ մեկը մյուսին հաջորդելով փոխվում էին պաստառները, կահույքի եւ ռեկվիզիտի հետ դեկորները արագ եւ անաղմուկ դուրս էին հանվում ստուդիայից: Բանվորներից երկուսը, որոնք փոքրամարմին պատանիներ էին, ներկայացման ամբողջ ընթացքում թառել էին առաստաղի տակ` լուսարձակների ամրանների վրա եւ ամեն մի տեսարանի ավարտից հետո պոկում էին հերթական պաստառը: Հեռուստասրահի ամեն մի ծակուծուկը օգտագործել էինք, ոչ մի սանտիմետր ազատ չէր մնացել:
Ներկայացման ավարտից հետո, արտակարգ լարված ու խենթ վազվզուքից հետո, հոգնած ու շշմած, ներկերի փոշուց սեւացած ու մրոտված դեմքերով, հուզմունքից քարացած, մի պահ պապանձվել, կանգնել ու հարցական նայում էինք իրար: Սթափվեցինք հեռախոսազանգերից եւ մեզ մոտ հասած մտերիմների շնորհավորանքներից: Բոլորը զարմացած եւ ապշած էին. այն ինչ իրականացավ, իսկական հրաշք էր: Արդեն կեսգիշերին բոլոր մասնակիցներս հավաքվեցինք <<Երեւան>> հյուրանոցի առաջին հարկի դահլիճում` նշելու մեր հեռուստատեսության առաջին մեծ հաջողությունը:
