Հյուրախաղերով Երեւան էր ժամանել Զարուհի Դոլուխանյանը: Մեր ֆոնդերում չկար երգչուհու եւ ոչ մի կինոժապավեն կամ տեսաերիզ: Բնականաբար, պետք էր օգտվել նրա երեւանյան այցից: Ասում էին, թե բավական քմահաճ անձնավորություն է ու մշտապես հրաժարվում է հեռուստատեսությամբ ելույթ ունենալուց: Գեղանկարիչ Խաչիկ Եսայանի շատ մոտ ընկերուհին էր մանկական տարիներից: Գտա նկարչին, խոստացավ անպայման օգնել: Չանցած մեկ օր` Խաչիկը զանգեց եւ ուրախ-ուրախ հայտնեց, որ <<գործը հաջողվել է, վաղը երեկոյան երգչուհուն ու նվագակցող դաշնակահարին կբերի ստուդիա>>,- պատմում է երաժշտական խմբագրության ռեժիսոր Մարկ Պետրոսյանը:
- Սկսվեց տեսագրությունը: Փորձառու ռեժիսոր Մարտին Ավետիսյանը երգչուհուն նկարահանում էր նրբին ճաշակով, գրագետ հեռուստատեսային պլաններով: Այդ օրվա ծրագիրը Զարուհին երգեց մեկ շնչով, առանց կրկնօրինակների, ու ստացվեց մի հիասքանչ կամերային համերգ: Ավարտին ցանկություն հայտնեց դիտել տեսաժապավենը: Դեռ ժապավենի կեսը չդիտած` Դոլուխանյանը զայրացած վեր կացավ.
-Ոչ մի դեպքում եթեր չտաք, շատ վատն է, Խաչիկ,- դիմեց իր բարեկամ նկարչին,- Խնդրում եմ` հետեւես, որ տեսագրությունը ջնջեն, եթեր չտան, այլապես կդիմեմ ուր հարկն է: Միթե չես տեսնում. խոշոր պլանով դենքիս կնճիռները:
Մենք լռել էինք, չգիտեինք, ինչ ասել: Տեսնելով մեր մոլորված վիճակը` նա քիչ անց եզրափակեց.
- Ասում էի, չէ, հեռուստատեսություն չեմ սիրում, այստեղ խոշոր պլաններ կան, իսկ բեմից ոչինչ չի նկատվում, ես էլ վաղուց արդեն երիտասարդ չեմ:
Այդպես էլ այդ շքեղ կատարումները մեր հանդիսատեսը չդիտեց ու ժապավենը ժամանակի փոշիներից քայքայվեց, դարձավ տեխնիկապես անօգտագործելի:
